At the outset.. বাট চ'ৰাতে

Welcome to my world..
I am not a writer nor a poet. Just trying to narrate some of my experiences .. I am usually comfortable in writing in Assamese, my mother tongue. Have written few blogs in English and have tried my hands in composing few poems in Hindi too.. My Hindi speaking friends may excuse me for my audacity to do so..

মোৰ জগতলৈ আদৰিছো...
কোনো কবি সাহিত্যিক মই নহয়, কিছুমান অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা মাথোন কৰিছো ইয়াত.. মাতৃভাষা অসমীয়াতে লিখি ভাল পাওঁ যদিও ইংৰাজীতো লিখিছো.. হিন্দী ভাষাতো দুটামান কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰি চাইছো....

Translate

Monday, 13 February 2017

আন এক প্ৰেম...

আন এক প্ৰেম…..

এজন মানুহে প্ৰায়েই ফুটপাথৰ কাষত বহি কমলাটেঙা বেচা বুঢ়ী এগৰাকীৰ পৰা কমলাটেঙা কিনে৷ বুঢ়ী গৰাকীয়ে ওজন কৰি কমলা দিয়ে৷ মানুহজনে কমলাখিনি বেগত ভৰাই লয়৷ বুঢ়ীগৰাকীক দিবলগীয়া পইচাখিনি দিয়ে৷ তাৰপাছত বেগৰ পৰা কমলা এটা উলিয়াই লৈ, বাকলি গুচাই এটা কোঁহ উলিয়াই মুখত ভৰায়৷
“ইচ, কমলাটো বৰ টেঙা৷ মুখত দিবই নোৱাৰি৷” মানুহজনে কয়৷
“টেঙা? হ’বই নোৱাৰে৷” বুঢ়ীগৰাকীয়ে উত্তৰ দিয়ে৷
“লওঁক তেনেহলে, আপুনিয়ে খাই চাওঁক,” বুলি মানুহজনে কমলাটোৰ বাকীথকাখিনি বুঢ়ীগৰাকীৰ পিনে আগবঢ়াই দিয়ে৷ বুঢ়ীগৰাকীয়ে হাত পাতি লয় আৰু একোঁহ একোঁহকৈ মুখত ভৰায়৷ প্ৰতিবাদ কৰি কৈ উঠে,
“ইমান মিঠা, টেঙা বুলি মিছাতে আপত্তি কৰে৷”
ইতিমধ্যে মানুহজন হাতত বেগটো লৈ আঁতৰি যায়৷
প্ৰতিবাৰেই এনেদৰে চলি থাকে৷

এদিন মানুহজনক পৰিবাৰে সুধিলে,
“সেই বুঢ়ীগৰাকীয়ে কেতিয়াও টেঙা কমলা নেবেচে৷ তেওঁ বেচা কমলাবোৰ দেখোন সদায় অতি মিঠা৷ তেনেহলে আপুনি মিছাতে টেঙা বুলি এই নাটকখননো কিয় কৰে?”

হাঁহি এটা মাৰি মানুহজনে উত্তৰ দিয়ে,
“সেই দুখীয়া বুঢ়ী মানুহগৰাকীৰ কোনো নাই৷ অতি দুখীয়া৷ বাটৰ কাষত বহি কমলাটেঙা বেচে৷ কিন্তু নিজে হয়তো পানী এটুপিও নাখায়৷ গতিকে মই মোৰ কিনা কমলাৰ পৰাই বুদ্ধি কৰি বুঢ়ীগৰাকীক কমলা এটা খুৱাওঁ৷ তেওঁৰ লোকচান নহয়৷”
পৰিবাৰে শলাগি থ’লে৷

কমলা বেচা বুঢ়ীগৰাকীৰ কাষতে বহি পাচলি বেচা মানুহ এজনে কথাটো সদায় লক্ষ্য কৰে৷ তেওঁ এদিন বুঢ়ীগৰাকীক সুধিলে,
“আপুনি সেই মানুহজনক কমলা জুখি দিওঁতে সদায় অলপ বেছিকৈ কিয় জুখি দিয়ে? মানুহজনে দেখোন আপোনাৰ কমলাবোৰ সদায় টেঙা বুলিহে আপত্তি কৰে?”

বুঢ়ীগৰাকীয়ে হাঁহি মাৰি উত্তৰ দিলে,
“ মই সকলো বুজি পাওঁ৷ মানুহজনে আচলতে মোক মাকৰ নিচিনা মৰম কৰে৷ মোক কমলা এটা খুৱাবলৈকে তেনে অভিনয় কৰে৷ মই জানিও নজনা ভাওঁ ধৰি থাকোঁ৷ যেতিয়া মানুহজনলৈ কমলাটেঙা ওজন কৰোঁ, তেতিয়া মই বেছিকৈ নিদিওঁ, মানুহজনৰ মৰমৰ শক্তিয়ে আকৰ্ষণ কৰি তৰ্জুখন তেওঁৰ পিনে অধিককৈ নমাই দিয়ে৷ গতিকে এটা কমলা বেছিকৈ উঠে৷”

এৰা, সৰু-সৰু মৰমৰ কাৰ্যবোৰে আমাৰ জীৱনটো, আমাৰ পৰিৱেশটো, আমাৰ পৃথিবীখন অধিক মধুৰ কৰি তুলিব পাৰে৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা ইংৰাজী লেখা এটাৰ আধাৰত)


Sunday, 12 February 2017

জীৱনৰ মূল্য

জীৱনৰ মূল্য….

সৰু ল’ৰা এটি ককাকৰ ওচৰলৈ গৈ সুধিলে. “জীৱনৰ মূল্য কিমান?”
ককাকে তাক এটা পাথৰ দি ক’লে,
“এই পাথৰটোৰ মূল্য কিমান জানি লোৱা, কিন্তু এইটো নেবেচিবা৷”
ল’ৰাটোৱে পাথৰটো কমলা বেচা মানুহ এজনৰ ওচৰলৈ লৈ গৈ তাৰ দাম কিমান সুধিলে৷
সেই চিকচিকিয়া পাথৰটোলৈ চাই টেঙা বেপাৰীজনে ক’লে,
“মই তোমাক বাৰটা কমলা দিম মোক পাথৰটো দিয়া৷”
ল’ৰাটোৱে ক্ষমা খুজি ক’লে, মোক ককাই এইটো বেচিবলৈ হাক দিছে৷

সি আগবাঢ়ি গৈ পাচলি বেচা মানুহ এজন পাই সুধিলে,
“এই পাথৰটোৰ দাম কিমান হ’ব?”
সেই চিকচিকিয়া পাথৰটোলৈ চাই পাচলি বেচা মানুহজনে ক’লে,
“এপাচি আলু লৈ যোৱা আৰু মোক পাথৰটো দিয়া৷”
ল’ৰাটোৱে ক্ষমা খুজি সেইটো নেবেচে বুলি ক’লে৷

আৰু আগবাঢ়ি সি এখন অলঙ্কাৰৰ দোকান পালে আৰু তাতে পাথৰটোৰ দাম সুধিলে৷
অলঙ্কাৰৰ দোকানীজনে ক’লে,
“মই তোমাক পাথৰটোৰ দাম দহ লাখ টকা দিম৷”
ল’ৰাটোৱে মূৰ জোকাৰিলে, দোকানীজনে আকৌ ক’লে, “বাৰু , লগতে ২৪ কেৰেট সোণৰ দুডাল নেকলেচ লোৱা আৰু মোক পাথৰটো দিয়া৷
পাথৰটো বেচিব নোৱাৰে বুলি ল’ৰাজনে বুজাই দিলে৷

আৰু অলপ আগবাঢ়ি গৈ ল’ৰাজনে মূল্যবান পাথৰৰ দোকান এখন দেখি তাতে পাথৰটোৰ দাম সুধিলে৷
সেই মূল্যবান পাথৰৰ দোকানীজনে সেই প্ৰকাণ্ড ৰুবীটো দেখি এখন ৰঙা কাপোৰ পাৰি তাৰ ওপৰত ৰুবীটো থ’লে৷ তাৰপাছত তেওঁ ৰুবীটোক কেইবাবাৰো প্ৰদক্ষিণ কৰি মূৰ দোঁৱাই ৰুবীটোক প্ৰণাম কৰিলে৷ তাৰপাছত ল’ৰাটোক সুধিলে,
“তুমি এই অমূল্য ৰুবীটো ক’ত পালা? মই গোটেই জগতখন বেচিলেও, মোৰ জীৱনটো বেচি দিলেও এই অমূল্য পাথৰটো কিনিবলৈ সক্ষম নহ’ম৷”

অতি আচৰিত হৈ ল’ৰাটো ককাকৰ ওচৰলৈ উভতি গৈ সকলো কথা বৰ্ণাই ক’লে৷
“এতিয়া মোক জীৱনৰ মূল্য কিমান কোৱা, ককা৷”
ককাকে ক’লে,

“তুমি কমলা বেচা মানুহ, পাচলি বেচা মানুহ, অলঙ্কাৰ বেচোঁতা আৰু মূল্যবান পাথৰৰ দোকানীজনৰ পৰা পোৱা উত্তৰ কেইটাই আচলতে জনায় জীৱনৰ মূল্য কিমান৷
তুমি অতি অমূল্য পাথৰ হ’ব পাৰা, কিন্তু মানুহে তোমাক মূল্য দিব তেওঁলোকৰ আৰ্থিক অৱস্থা, তেওঁলোকৰ হাতত থকা তথ্য বা তেওঁলোকৰ জ্ঞানৰ পৰ্যায়, তোমাৰ ওপৰত থকা তেওঁলোকৰ বিশ্বাস, তোমাক আদৰ কৰাৰ অন্তৰালত তেওঁলোকৰ অন্তৰত থকা অভিপ্ৰায়, তেওঁলোকৰ উচ্চাকাংক্ষা আৰু প্ৰত্যাহ্বান গ্ৰহণ কৰিব পৰা তেওঁলোকৰ ক্ষমতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি৷

কিন্তু ভয় নকৰিবা৷ তুমি নিশ্চয় কোনোবা এনেলোক বিচাৰি পাবা যিজনে তোমাৰ প্ৰকৃত মূল্য বুজি পাব৷
নিজক সন্মান কৰা৷
নিজক কম মূল্যত নেবেচিবা৷
তুমি দুষ্প্ৰাপ্য, অদ্বিতীয়, মৌলিক আৰু সকলোৰে পৰা পৃথক, একক৷
তুমি এটি অতুলনীয় সৃষ্টি কাৰণ অতুলনীয়জনাই তোমাক সৃষ্টি কৰিছে৷
কোনেও তোমাৰ স্থান ল’ব নোৱাৰে৷

মূল্যক মূল্য দিয়া৷
জীৱন অমূল্য৷৷

(ধনলক্ষ্মী আয়াৰৰ ইংৰাজী পোষ্ট এটাৰ অসমীয়া অনুবাদ)

Tuesday, 7 February 2017

গছ আৰু জন্তুৰ তুলনা

গছ আৰু জন্তুৰ তুলনা কৰা…
১) গছ মাটি ফুটি ওলায়৷ সকলোবিলাক জন্তু মাটি ফুটি নোলায়৷ কিছুমান জন্তু ওলায়, যেনে কেঁচু, কুমটি৷
২) গছৰ গুটি মাটিত পুতি থলে তাৰ পৰা গছ হয় কিন্তু জন্তু মাটিত পুতি থলে জন্তু নগজে৷ নহ’লে কবৰৰ পৰা নতুন নতুন মানুহ গজি উঠিলহেতেন৷
৩) জন্তুৱে হোৱা হোৱা কৰে কিন্তু গছে হোৱা হোৱা কৰিব নোৱাৰে৷
৪) জন্তু ৰং-বিৰঙৰ হয় কিন্তু গছ নহয়৷ গছ সেউজীয়া হয়৷
৫) গছৰ তেজ ওপৰৰ পৰা তললৈ বয় কিন্তু জন্তুৰ তেজ তলৰ পৰা ওপৰলৈ বয়৷
৬) গছ চঞ্চল নহয়, একে ঠাইতে থাকে কিন্তু জন্তু বৰ চঞ্চল, ইফালে-সিফালে গৈ থাকে৷
৭) জন্তুৱে কাজিয়া কৰে কিন্তু গছে কাজিয়া নকৰে৷
৮) জন্তুৱে আহাৰ খায়, গছে একো নাখায়৷ গতিকে গছৰ দাঁতো নাই৷
৯) জন্তুৱে কামুৰিব পাৰে, লঠিয়াব পাৰে, গছে কিন্তু নোৱাৰে৷ সেই কাৰণে গছক কোনেও ভয় নকৰে৷
১০) আমি গছত উঠিব পাৰো কিন্তু জন্তুত উঠিব গ’লে হিনকাই দিব৷
১১) জন্তু গছত উঠিব পাৰে কিন্তু গছ জন্তুত উঠা  আমি দেখা নাই৷

১২) আৰু বহুত আছে কিন্তু পাহৰি থাকিলো৷

(হোৱাটচ আপ পোষ্ট এটাৰ পৰা সহায় লোৱা হৈছে)

Thursday, 2 February 2017

যদিওবা

যদিওবা…


জোনটো হৈ আছিল নীৰৱ
মুখ চিলাই লৈছিল তৰাবোৰেও
লাজতে---
আকাশখন খাইছিল কোঁচ-মোচ
পাৰ হৈ গৈছিল উচুপি উচুপি নিশাটিও
কেৱল, সমুদ্ৰইহে কৰি আছিল কোলাহল
ভালদৰেই জানিছিল যে পাৰ পোৱালৈকে
শেষ হৈ যায় তাৰ জোৰ
তথাপিও, সি দিছিল সাক্ষ্য
যদিওবা. অপৰাধ সংঘটিত হোৱা দেখিছিল 
সকলোৱে৷


মূল: (হিন্দী) শৈলেন্দ্ৰ শান্ত ::: ::: অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস

মেলেৰিয়া

মেলেৰিয়া কি? ইয়াৰ লক্ষণ কি? ই কিয় হয়? ইয়াক কেনেদৰে প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰি?

উত্তৰ:
মেলেৰিয়া এটা অসমীয়া শব্দ৷ ইৎৰাজী বা বেলেগ ভাষাতো ইয়াক মেলেৰিয়া বুলিয়েই কয়৷ গতিকে ই এটা আন্তৰ্জাতিক শব্দ৷
এই শব্দটো খুব শুনা যায় মানুহৰ মুখত, ডাক্তৰ নাৰ্চ, কম্পাউণ্ডাৰ আদিৰ মুখত৷
এইটো বহুতে বেমাৰ বুলি ভাবে৷
আচলতে মেলেৰিয়া বুলি একো বেমাৰ নাই৷ ই এটা মনৰ ভ্ৰম মাত্ৰ৷

লক্ষণ: মেলেৰিয়া যিকোনো ক্ষণত হ’ব পাৰে, এইটোয়েই তাৰ লক্ষণ৷ অৱশ্যে যেতিয়া মানুহে চকু দুটা ডাঙৰ কৰি ভয়ে ভয়ে ইফালে সিফালে চায় আৰু হাত দুখন জোৰকৈ মুঠা মাৰি ধৰে আৰু কঁপিবলৈ ধৰে তেতিয়া মেলেৰিয়া হোৱা বুলি বুজি পাব পাৰি৷ সেই সময়ত ওচৰত নথকাই ভাল৷ কাৰণ ওচৰৰ মানুহৰ হাতত জোৰকৈ খামুচি ধৰিব পাৰে৷
মেলেৰিয়া দিনতো হ’ব পাৰে ৰাতিও হ’ব পাৰে৷ সেইটো মানুহজনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে৷
মেলেৰিয়া কিয় হয়: ই মনৰ ভ্ৰম৷ গতিকে মনৰ ভ্ৰম হ’লে মেলেৰিয়া হোৱা বুলি মানুহজনে ভাবে আৰু ওচৰৰ মানুহবোৰেও ভাবে৷
ৰাতি চোৰৰ মেলেৰিয়া হ’ব পাৰে যদি কাৰোবাৰ ঘৰত মনে মনে সোমোৱাৰ পাছত গৃহস্থই সাৰ পাই লাইটটো জ্বলাই দিয়ে৷ তেতিয়া চোৰটো বিচনাৰ তলত মেলেৰিয়াত আক্ৰান্ত হ’ব পাৰে৷
পৰীক্ষাৰ সময়ত বহুত গাধা ল’ৰা-ছোৱালীৰ মেলেৰীয়া হয়৷ ভাইভাৰ সময়তযে বেছিভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েই মেলেৰিয়াৰ কবলত পৰে৷
জাৰকালি মেলেৰীয়া সহজে হয়৷
আমাৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী ডাঙৰীয়াই ডাঙৰ ডাঙৰ নোটবিলাক নচলা কৰি দিয়াৰ পাছত বহুতো ধনী ধনী মানুহৰ মেলেৰিয়া হৈছিল৷
এনেকুৱা বহুত উদাহৰণ দিব পাৰি৷

প্ৰতিৰোধৰ উপায়: যেতিয়া আপোনাৰ মেলেৰিয়া হ’ব খোজে তেতিয়া নিজৰ গাত জোৰকৈ চিকুটি দিয়ক৷ কিবা ভাললগা কথা চিন্তা কৰক৷ মেলেৰিয়া ভয়তে পলাই ফাঁট মাৰিব৷
মেলেৰিয়া বৰ সংক্ৰামক৷ মেলেৰিয়া হোৱা মানুহৰ ফালে নাচাব৷ চালে তেওঁৰ কঁপনি দেখি আপোনাৰো মেলেৰিয়া হ’ব পাৰে৷ ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ গ’লে বিৰাট তিতা দৰব খুৱাই দিয়ে৷ তেতিয়া ইমান তিতাৰ প্ৰকোপত সকলো পাহৰি গৈ মেলেৰিয়াও নোহোৱা হয়৷


Monday, 30 January 2017

ভয়ানক উত্তৰ

ভয়ানক উত্তৰ..
পৰীক্ষাৰ বহীত কোনে যে কি নিলিখে!
এবাৰ বুৰঞ্জীৰ পৰীক্ষাত এজন পৰীক্ষাৰ্থীয়ে পানিপথৰ যুদ্ধৰ বিষয়ে লিখা উত্তৰ অতি ভয়ানক আছিল৷

পানিপথৰ যুদ্ধ অতি ভয়ানক যুদ্ধ আছিল৷ বাবৰৰ দিনতে আৰম্ভ হৈছিল কিন্তু বাবৰ মৰি যোৱাৰ পাছত আকবৰে যুদ্ধ কৰিবলৈ লৈছিল৷ আকবৰ আৰু হিমুৰ মাজত তয়াময়া যুদ্ধ লাগিছিল৷ তয়াময়া মানে তই-মই৷ মানে হয় তই জিকিবি, নহলে মই জিকিম৷ কোনোমতে দ্ৰ হ'ব নোৱাৰিব৷
আকবৰৰ হাতত আছিল বিশ কেজি ওজনৰ তৰোৱাল৷ তৰোৱালখন দেখিলেই ভয় লাগে৷ কিন্তু সেইখন দেখি হিমুৱে ভয় খোৱা নাছিল৷ কাৰণ হিমুৰ হাতত আছিল দীঘল যাঠি৷ হিমু আৰু আকবৰে যেতিয়া যুদ্ধ কৰিছিল তেতিয়া তৰোৱাল আৰু যাঠিৰ মাজত খুন্দা লাগি শব্দ হৈছিল..খন..খনাখন.খন.খন খনাখন খন.. একেবাৰে জুইৰ ফিৰিঙতি ওলাইছিল৷ তেনেদৰে ৰাতিপুৱাৰ পৰা যুদ্ধ কৰি আছিল৷ লাহে লাহে সূৰ্যৰ ৰ'দ প্ৰখৰ হৈ আহিছিল৷ দুয়োৰে অলপ অলপ ভাগৰো লাগিছিল৷ কিন্তু উপায় নাই৷ যুদ্ধ কৰিবই লাগিব৷ কাৰণ যুদ্ধখন তয়াময়া যুদ্ধ আছিল৷ দুয়োৰে কঁকালত একোটা চামৰাৰ মোনা আছিল৷ তাতে পানী ভৰাই থোৱা আছিল৷ পিয়াহ লাগিলে খাব পাৰি৷ আকবৰৰ আগতে পিয়াহ লাগিল৷ গতিকে এহাতেৰে তৰোৱালখন ঘূৰাই ঘূৰাই আনখন হাতেৰে পানীৰ মোনাটো লৈ পানী খাবলৈ ধৰিলে৷ তাকে দেখি হিমুৰো পানী খাবলৈ মন গ'ল আৰু পানীৰ মোনাটো খুলিবলৈ হাত মেলিলে৷
কিন্তু এহাতেৰে যুদ্ধ কৰি থাকিল.. খন, খনাখন ,খন..থন থনাথন থন..
হিমুৰ পানীৰ মোনাটোৰ সাঁফৰখন অলপ টান আছিল৷ সহজে খুলিক নোৱাৰি৷ গতিকে অলপ বেছি জোৰ দিব লগা হ'ল খুলিবলৈ৷ বিৰাট জোৰেৰে সাঁফৰখন খুলিলে৷ কিন্তু কথাতে কয়, দাতাই দিলেও বিধাতাই নিদিয়ে৷ আকৌ এইবুলিও কয়, কপালৰ লিখন নাযায় খণ্ডন৷ বেচেৰা হিমুৱে পানীৰ মোনাটোত মুখ লগাই পানী খাবলৈ ধৰোঁতেই  কৰবাৰ পৰা কাঁড় এপাত আহি হিমুৰ চকুত সোমাল৷ একেবাৰে চকুৰ ভিতৰ সোমাই গ'ল৷ ধাৰাসাৰে তেজ ওলাব ধৰিলে৷ হিমুৱে চাৰিওফালে অন্ধকাৰ দেখিলে৷ দেখিবই অন্ধকাৰ, চকুত কাঁড় সোমালে কোনে অন্ধকাৰ নেদেখিব৷
হিমুৰ সেই অৱস্থা দেখি আকবৰে সহজে এৰিবনে? কেতিয়াও নেৰে৷ কোনেও নেৰে৷ আকবৰে লগেলগে হিমুৰ ডিঙিত তৰোৱালেৰে আঘাত কৰি দিলে৷ প্ৰচণ্ড আঘাত.. ঘেচেক.. লগেলগে.. হিমুৰ ডিঙি কাটি গ'ল৷ হিমু মাটিত বাগৰি পৰিল৷ হাতৰ পৰা পানীৰ মোনাটো সৰি পৰিল৷ মোনাটোৰ পৰা পানী ওলাই বৈ গ'ল৷ বহুত পানী আছিল৷ সেই পানী নদীৰ দৰে বৈ গ'ল৷
তেতিয়াৰে পৰা সেই ঠাইৰ নামো পানীপথ হ'ল৷

কিমান নম্বৰ দিয়ে দিয়ক এতিয়া৷

Saturday, 21 January 2017

অপ্ৰত্যাশিত পুৰস্কাৰ

“যদি আপুনি কোনো বাধা নথকা বাট এটা পায়, সেই বাটে বোধকৰো আপোনাক ক’লৈকো লৈ নাযায়৷”
                                                                                                                                      - লেখক অজ্ঞাত


প্ৰাচীন কালৰ কথা৷ এজন ৰজাই বাটৰ সোঁমাজত ডাঙৰ শিল এটা ৰাখিলে৷ তাৰপাছত তেওঁ বাটৰ কাষত লুকাই থাকি চাবলৈ ধৰিলে কোনোবাই সেই শিলটো আঁতৰাই থয় নে নথয়৷ ৰাজ্যৰ কিছুমান ধনী, চহকী মানুহ, মন্ত্ৰী আদি সেই পিনে আহিল আৰু শিলটো দেখি অলপ কষ্ট কৰি কাষেৰে পাৰ হৈ গ’ল৷ বহুতে বাটটো পৰিষ্কাৰ কৰি ৰখাত ব্যৰ্থ হোৱা বাবে ৰজাক গালি পাৰি থৈও গ’ল৷ কিন্তু বাটৰ পৰা শিলটো আঁতৰাবলৈ কোনেও একো নকৰিলে৷

তাৰপাছত শাক-পাচলিৰ গধুৰ বোজা এটা কঢ়িৱাই কৃষক এজন আহিল৷ বাটৰ মাজত থকা শিলটো দেখি তেওঁ থমকি ৰ’ল৷ শাক-পাচলিৰ বোজাটো মাটিত থৈ তেওঁ শিলটোৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু শিলটো বাটৰ মাজৰ পৰা ঠেলি কাষলৈ নিবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷ বহু সময় চেষ্টা কৰি ঠেলি ঠেলি তেওঁ শিলটো আঁতৰাবলৈ সক্ষম হ’ল৷ শিলটো আঁতৰাই শাক-পাচলিৰ বোজাটো পুনৰ মূৰত তুলি ল’ব খোজোঁতেই কৃষকজনে হঠাৎ দেখিবলৈ পালে যে শিলটোৰ তলত এটা ধনৰ মোনা আছিল আৰু শিলটো গুচাই দিয়াৰ পাছত ধনৰ মোনাটো দেখা গৈছে৷ মোনাটোৰ ভিতৰত বহুতো সোণৰ মুদ্ৰা আছিল৷ ভালদৰে চাই কৃষকজনে দেখিলে মোনাটোৰ ভিতৰত ৰাজমোহৰ মৰা কাগজ এখন৷ তাত লিখা আছিল: যিজনে শিলটো আঁতৰাব তেওঁলৈ পুৰস্কাৰ হিচাবে এই সোণৰ মুদ্ৰাৰ টোপোলাটো ৰজাৰ পৰা দিয়া হ’ল৷

প্ৰতিটো বাধাই আচলতে কিবা এটা নতুন শিকাৰ সুযোগ আগবঢ়ায়৷

কৃষকজনে এটা নতুন কথা শিকিলে৷ বাকীসকল বঞ্চিত হ’ল, শিকাৰ পৰাও, পুৰস্কাৰৰ পৰাও৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা লেখা এটাৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰ)

Wednesday, 4 January 2017

ৰচীদ হেৰাই গ’ল……

ৰচীদ হেৰাই গ’ল……
-------------------------


মিছাৰ অন্ধকাৰত সত্যতা হেৰাই গ’ল
বেলি মাৰ যোৱাত ছাঁবোৰ হেৰাই গ’ল

গাঁৱৰ একেই মাটি, পথাৰো একেই পিছে
মাতৃৰ সঙ্গ হেৰালত, আমো হেৰাই গ’ল

অপৰাধী আছিল যিবোৰ সাৰি গ’ল নিৰ্বিঘ্নে
দেখা সাক্ষী বেচা গ’ল, সাক্ষ্য হেৰাই গ’ল

বৰ কথাৰ মানুহৰ কথা মানি লোৱা হ’ল
মোৰ নীৰৱতাৰ সব আবেদন হেৰাই গ’ল

তেওঁ, তুমি আৰু মই সকলো ধাৰ শুজিলোঁ পিছে
মই অসাৱধান বাবে, মোৰ ৰচীদ হেৰাই গ’ল৷


মূল: (হিন্দী) নৰেন্দ্ৰ শৰ্মা
অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস