At the outset.. বাট চ'ৰাতে

Welcome to my world..
I am not a writer nor a poet. Just trying to narrate some of my experiences .. I am usually comfortable in writing in Assamese, my mother tongue. Have written few blogs in English and have tried my hands in composing few poems in Hindi too.. My Hindi speaking friends may excuse me for my audacity to do so..

মোৰ জগতলৈ আদৰিছো...
কোনো কবি সাহিত্যিক মই নহয়, কিছুমান অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা মাথোন কৰিছো ইয়াত.. মাতৃভাষা অসমীয়াতে লিখি ভাল পাওঁ যদিও ইংৰাজীতো লিখিছো.. হিন্দী ভাষাতো দুটামান কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰি চাইছো....

Translate

Monday, 27 March 2017

এধানি মৰম

এধানি মৰম..
                                                          (মূল লেখক: অজ্ঞাত; অসমীয়া ৰূপান্তৰ: ডঃ মাখন লাল দাস)

আবেলি মানৱ ঘৰলৈ উভটিছে৷ 
সদায় অহা বাছখন আজি ধৰিব নোৱাৰা বাবে বেলেগ এখন বাছত আহি আন এঠাইত নামি ঘৰলৈ খোজ লৈছে এটা নতুন বাটেৰে৷ 
বাটত মানুহ-দুনুহ বেছি নাই৷ যান-বাহনৰ চলাচলো কম৷ 
মানৱে মাৰ যাব ধৰা বেলিৰ পোহৰত আপোনমনে বাট বুলিছে৷

তেনেদৰে আহি সৰু কাঠৰ দলং এখন পালে৷ দলঙত উঠাৰ আগতে এখন সৰু চাইনবোৰ্ড দেখিলে৷ তাতে বগা কাগজ এখনত গোট গোট আখৰেৰে ডাঙৰ ডাঙৰকৈ লিখা গোহাৰি এখন লগাই থোৱা আছে৷ মানৱে ওচৰ চাপি গৈ পঢ়িলে:


"মোৰ এখন এশটকীয়া নোট হেৰাইছে৷ বাটতে ক'ৰবাত পৰিল৷ মই চকুৰে ভালদৰে নেদেখোঁ বাবে বিচাৰি নাপালোঁ৷ কোনো সদাশয় লোকে যদি নোটখন বাটত ক'ৰবাত পৰি থকা পায় তেনে অনুগ্ৰহ কৰি মোক দিয়ে যেন৷ মোৰ ঠিকনা:

......

......."

মানৱৰ কথাটো অলপ আচৰিত লাগিল৷ নোট এখন হেৰালে কোনেনো তেনেদৰে গোহাৰি লগাব? নোট এখন পালেও কোনেনো তেওঁক দিবলৈ যাব? 
তথাপি মনত কিবা এটা খুদুৱনি লগাত মানৱে জাননীখনত থকা ঠিকনাটো বিচাৰি আগবাঢ়িল সি৷

কিছুদূৰ গৈ, মানুহক সুধি, ঠিকনাটো বিচাৰি উলিয়ালে৷

এটা পুৰণা ঘৰ৷ 
বাৰান্দাত কোনো নাই৷ 
ভিতৰত পোহৰ নাই৷ কাৰো-ক'তো মাত-বোলো নাই৷ নিমাও-মাও পৰিৱেশ৷ 
ইফালে-সিফালে চাই মানৱ দুৱাৰমুখ পালেগৈ৷ তাৰপাছত লাহেকৈ দুৱাৰত টুকুৰিয়ালে৷ প্ৰথমতে কোনো সঁহাৰি নাহিল৷ মানৱে আকৌ টুকুৰয়ালে, এইবাৰ অলপ জোৰকৈ৷

"কোন?" ভিতৰৰ পৰা মহিলা এগৰাকীৰ মাত ভাঁহি আহিল৷

"মোক চিনি নাপাব৷ অলপ ওলাই আহিবনেকি বাহিৰলৈ? " মানৱে উত্তৰ দিলে৷

অলপ পাছত থৰক-বৰক খোজেৰে বুঢ়ী মানুহ এগৰাকী ওলাই আহিল৷ ভিতৰৰ পৰা বাৰান্দাৰ লাইটটো জ্বলাই দিলে৷ মানৱে মানুহ গৰাকীক ভালদৰে লক্ষ্য কৰিলে৷ বয়স সত্তৰৰ অধিক হ'ব৷ মানুহগৰাকীয়ে মানৱলৈ অৰ্থপূৰ্ণ ভাবে চালে৷

"কওঁকচোন৷ মই চকুৰে ভালদৰে নেদেখোঁ৷ ঘৰত আন কোনো নাই৷ কাকো ভালদৰে চিনিও নাপাওঁ৷ আপুনি বা কোন? কি বা কামত আহিল?" মানৱে কিবা কোৱাৰ আগতেই মানুহগৰাকীয়ে ক'বলৈ ধৰিলে৷

মানৱৰ মনত ইতিমধ্যে নানা ধৰণৰ চিন্তাৰ উদ্ৰেক হৈছে৷ অলপ সময় তভক মাৰি মানৱে পকেটত হাত ভৰাই মণিবেগটো উলিয়ালে, তাৰ পৰা এশটকীয়া নোট এখন উলিয়াই মানুহগৰাকীৰ পিনে আগবঢ়াই দি লাহেকৈ ক'লে,

"আপোনাৰ হেৰোৱা নোটখন মই পাইছিলো৷ গতিকে দিবলৈ আহিলো৷ লওঁক৷"

মানুহগৰাকীয়ে হাত পাতি ল'লে নোটখন৷ তাৰপাছত মানৱৰ মুখলৈ চাই গহীন ভাবে ক'বলৈ ধৰিলে:

"আচলতে মোৰ কোনো নোট হেৰোৱা নাই৷ কিন্তু আজি কিছুদিনৰ পৰা মোৰ ওচৰলৈ এনেদৰে মানুহ আহে আৰু মোক এশটকীয়া নোট একোখন দি থৈ যায়৷ ক'ৰবাত হেনো মোৰ নামত কোনোবাই জাননী এখন লগাই থৈছে৷ তাকে চাই মানুহবোৰ মোৰ ঘৰলৈ আহে আৰু নোট দি থৈ যায়৷ এতিয়ালৈকে কমেও ত্ৰিশজনমান মানুহ আহি মোক টকা দি থৈ গৈছে৷ "
মানৱে অবাক হৈ শুনি থাকিল৷ মানুহগৰাকীয়ে কৈ গ'ল,

"চাওঁক, মই কোনো ভিখাৰী নহয়৷ মই অকলশৰীয়া, বুঢ়ী মানুহ৷ যথেষ্ট অভাৱত থাকোঁ যদিও কেতিয়াও কাৰো পৰা ভিক্ষা কৰা নাই; কিন্তু কোনোবাই সেই জাননীখন লগাই দিয়াৰ পাছৰ পৰা মোক নিজকে ভিখাৰী যেন লগা হৈছে৷ আপুনি দিয়া নোটখন মই গ্ৰহণ কৰিছো বাৰু, কিন্তু অনুগ্ৰহ কৰি আপুনি সেই জাননীখন তাৰ পৰা গুচাই দিব৷"

মানৱে কি উত্তৰ দিব ভাবি নাপালে৷ লাহেকৈ "বাৰু" বুলি কৈ আতৰি আহিল৷

কোনো সদাশয় মানুহে বুঢ়ীগৰাকীক তেনেদৰে পৰোক্ষ ভাবে সহায় কৰিবলৈ সেই জাননীখন তাত লগাই থোৱা বুলি মানৱে বুজিলে৷ মানুহ গৰাকীৰ অনুৰোধ মতে জাননীখন সি আঁতৰাই নিদিলে৷ তেনে কৰিলে সেই জাননী লিখা মানুহজনৰ মানৱতাক অবহেলা কৰা হ'ব বুলি ভাবিলে সি৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা পোষ্ট এটাৰ আধাৰত)

অন্য এক দৃষ্টি…

অন্য এক দৃষ্টি…

                                              (মূল লেখক অজ্ঞাত৷ অসমীয়া ৰূপান্তৰ: ড়ঃ মাখন লাল দাস)

এখন হস্পিটেলত দুজন বৃদ্ধ লোক ভালেমান দিন ধৰি ভৰ্তি হৈ আছিল৷
এজনে উঠি বহিব পাৰিছিল আৰু আনজন উঠিব নোৱাৰিছিল৷
উঠিব পৰা জনৰ বিচনাখন আছিল খিৰিকিৰ কাষত আৰু উঠিব নোৱাৰাজনৰ বিচনাখন অলপ দূৰত৷

উঠিব পৰাজনে উঠি খিৰিকিৰ পিনে মুখ কৰি বহিছিল আৰু বাহিৰৰ দৃশ্য বৰ্ণনা কৰি শুনাইছিল সেই উঠিব নোৱাৰাজনক৷

বাটেৰে বেগাই চলি যোৱা গাড়ী-মটৰৰ কথা, কামলৈ খৰ-খেদাকৈ ওলাই যোৱা মানুহবোৰৰ কথা বৰ্ণাইছিল৷ ৰাস্তাৰ সিপাৰে থকা পাৰ্কখনৰ কথা, তাত বেঞ্চত বহি থকা যুৱক-যুৱতীৰ কথা, ধুনীয়া ফুলবোৰৰ কথা, তাত উৰি থকা ৰং-চঙীয়া পখিলাবোৰৰ কথা, পাৰ্কৰ মুকলি ঠাইত খেলি থকা শিশুবোৰৰ কথা, ব্যায়াম, যোগাসন কৰি থকা পুৰুষবোৰৰ কথা… সকলো তেওঁ বৰ্ণনা কৰিছিল৷

আনজন বৃদ্ধই নিজৰ বিচনাত চকু মুদি পৰি থাকি সেই বৰ্ণনা শুনিছিল আৰু সেই সকলো দৃশ্য কল্পনা কৰি আনন্দ লভিছিল৷ 
মনলৈ উৰি আহিছিল নানা ধৰণৰ স্মৃতি৷

তেনেদৰেই পাৰ হৈ গৈছিল দিনবোৰ৷

সেই বৰ্ণনা কৰা বৃদ্ধজনে নাৰ্চ আৰু আন আন সকলো কৰ্মচাৰীৰ লগতে খুব ভালদৰে কথা-বতৰা পাতিছিল আৰু যথেষ্ট আনন্দ মনেৰে সময় পাৰ কৰিছিল৷

এনেদৰে ভালেমান দিন পাৰ হৈ গ’ল৷

এদিন হঠাতে ৰাতিপুৱা আনজনে মন কৰিলে সেই বৃদ্ধ বিচনাৰ পৰা উঠা নাই৷
নাৰ্চ আহি চালে, ল’ৰি ওলাই গ’ল৷ ডাক্তৰ আহি চালে৷ তাৰপাছত সকলোৱে জানিলে ৰাতি টোপনিত থাকোঁতেই তেওঁৰ মৃত্যু ঘটিল৷

কিছুসময় পাছত খিৰিকিৰ কাষৰ সেই বিচনা খালী হ’ল৷ সকলো চাই থকা আনজন বৃদ্ধৰ মন বিষাদেৰে ভৰি পৰিল৷ আজিৰ পৰা তেওঁ অকলশৰীয়া হৈ পৰিল আকৌ কোনোবা এজন তালৈ নহালৈকে৷ 
কিবা এটা ভাবি তেওঁ নাৰ্চক অনুবোধ কৰিলে তেওঁক খিৰিকিৰ কাষৰ বিচনাখনলৈ স্থানান্তৰিত কৰিবলৈ৷

তেওঁৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰি নাৰ্চে তেওঁক খিৰিকিৰ কাষৰ বিচনাত শুৱাই দিলে৷

বৃদ্ধজনে বেৰত ধৰি, অলপ কষ্ট কৰি কোনোমতে উঠি বহিল বিচনাত আৰু খিৰিকিৰে বাহিৰলৈ অতি আগ্ৰহেৰে চালে৷ কিন্তু তেওঁ অতি আচৰিত হ’ল৷ বাহিৰত কোনো ৰাস্তাও নাই , কোনো পাৰ্কো নাই, আছে মাত্ৰ এখন ওখ দেৱাল, মাত্ৰ কেইফুটমান দূৰত৷

তেওঁ নাৰ্চক মাতি আনি সোধাত নাৰ্চে জনালে যে সেই খিৰিকিখন খুলিলে সেই দেৱালখনেই দেখা যায়, বাকী একো দেখা নাযায়৷

“তেনেহলে তেওঁ সদায় মোক বাহিৰৰ ইমান সুন্দৰ বৰ্ণনা কেনেকৈ শুনাইছিল?” অতি আচৰিত হৈ বৃদ্ধই সুধিলে৷

মিচিকিয়া আঁহি মাৰি নাৰ্চে উত্তৰ দিলে,

“তেওঁ একো নেদেখাকৈয়ে সকলো দৃশ্য বৰ্ণনা কৰিছিল৷ তেওঁ জন্মৰে পৰা অন্ধ আছিল৷ সকলোবোৰ তেওঁ কল্পনা কৰিয়েই বৰ্ণাইছিল নিজক ভাল লগাবলৈ আৰু আপোনাকো ভাল লগাবলৈ৷ দুবছৰ ধৰি তেওঁ কেঞ্চাৰ ৰোগৰ সৈতে যুঁজি আছিল৷ আজি তেওঁ বিদায় ল’লে৷ কিন্তু শেষ দিনলৈকে তেওঁ আপোনাক আনন্দ দি গ’ল৷


জীৱনটো আমি সকলোৱে বেলেগ বেলেগ ধৰণে চাওঁ৷ কিছুমানে সকলোপিনে সুন্দৰতা দেখে , কিছুমানৰ ওজৰ-আপত্তি অন্ত নপৰে৷ 

আনন্দ বিলাই দিলেই বিনিময়ত নিজেও আনন্দ পোৱা যায়৷ দুদিনীয়া জীৱনটো এনেদৰেই সুন্দৰ কৰিব পাৰি৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা লেখা এটাৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰ)

Friday, 24 March 2017

মানৱতা, সংবেদনশীলতা…

মানৱতা, সংবেদনশীলতা…

পোষ্টমেনজন নতুনকৈ সেই ঠাইলৈ আহিছে৷ এদিন এটা ঘৰৰ দুৱাৰমুখত থিয় হৈ চিঞৰিলে,
“ঘৰত কোন আছে? চিঠি এখন আছে৷ লৈ যাওঁকহি৷”
“আহি আছো , অলপ ৰ’ব৷” ভিতৰৰ পৰা ছোৱালী এজনীৰ মাত ভাঁহি আহিল৷ পোষ্টমেনজনে দুৱাৰমুখত ৰৈ থাকিল৷তিনি-চাৰি মিনিট পাৰ হৈ গ’ল কিন্তু কোনো ওলাই নহাত অধৈৰ্য হৈ তেওঁ আকৌ মাত দিলে,

“বোলো ঘৰত কোন আছে৷ সোনকালে আহক, চিঠিখন লওঁকহি৷ চিঠি বিলাবলৈ মই আন ঘৰলৈকো যাব লাগিব নহয়৷”

ভিতৰৰ পৰা আকৌ সেই ছোৱালীজনীৰ মাত ভাঁহি আহিল,
“ আহি আছো ৰ’ব৷ পোষ্টমেন ডাঙৰীয়া, আপুনি নহলে চিঠিখন দুৱাৰৰ তলেৰে ভৰাই দিয়ক৷ মই আহি লৈ ল’ম৷”

“নাই, তেনেদৰে নহ’ব৷ কোনোবা আহিব লাগিব কাৰণ ৰেজিষ্টাৰ্ড চিঠি, তাতে একনলেজমেটত চহী কৰিব লাগিব নহয়৷” পোষ্টমেনজনে অলপ খং আৰু বিৰক্তি প্ৰকাশ কৰি চিঞৰি ক’লে৷

প্ৰায় ছয়-সাত মিনিটমানৰ পাছত অধৈৰ্য হৈ তেওঁ আকৌ চিঞৰিব খোজোঁতেই দুৱাৰখন খোল খালে আৰু তেওঁৰ চকু থৰ লাগিল৷ দুৱাৰ খুলি দি তেওঁলৈ চাই মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি থিয় হৈ আছে এজনী ছোৱালী৷ ছোৱালীজনীৰ ভৰি নাই, পঙ্গু৷

“বেয়া নাপাব ডাঙৰীয়া, মোৰ ওলাই আহোঁতে অলপ বেছি দেৰী হ’ল,” ছোৱালীজনীয়ে দুখ প্ৰকাশ কৰি ক’লে৷

লাজতে তলমূৰ কৰি পোষ্টমেনজনে চিঠিখন আগবঢ়াই দিলে আৰু নিৰ্দিষ্ট ঠাইত চহী লৈ গুচি গ’ল৷

দহ পোন্ধৰ দিনৰ মূৰে মূৰে সেই ছোৱালীজনীৰ চিঠি আহে, পোষ্টমেনজনে দুৱাৰ মুখৰ পৰা মাত দিয়ে আৰু ছোৱালীজনী ওলাই অহালৈকে ধৈৰ্যেৰে অপেক্ষা কৰে৷

ছোৱালীজনীয়ে এদিন লক্ষ্য কৰিলে যে পোষ্টমেনজনৰ ভৰিত কোনো জোতা বা চেণ্ডেল নাই৷ দেৱালীলৈ বেছি দিন নাছিল৷তাই ভাবিলে তাইৰ বাবে ধৈৰ্যেৰে অপেক্ষা কৰা পোষ্টমেনজনক কিবা এটা উপহাৰ দিয়া ভাল হ’ব৷
পোষ্টমেনজন যোৱাৰ পাছত তাই মক্ষ্য কৰিলে মানুহজনৰ ভৰিৰ চিন পৰিছিল মাটিৰ ওপৰত৷ তাই তাতে কাগজ এখন পাতি মানুহজনৰ ভৰিৰ ছবি এখন আঁকি ল’লে৷পিছদিনা ঘৰৰ কাম কৰিবলৈ অহা মহিলাগৰাকীৰ হতুৱাই সেই কাগজখন দোকানলৈ পঠিয়াই এযোৰ জোতা কিনাই আনিলে৷

দেৱালী আহিল৷পোষ্টমেনজনে সেই চুবুৰীৰ ঘৰে ঘৰে দেৱালীৰ বকচিচ লৈ ফুৰিছিল৷তেওঁ ভাবিলে সেই পঙ্গু ছোৱালীজনীৰ পৰানো কি বকচিচ ল’ব? তথাপি চুবুৰীলৈ আহিছে যেতিয়া মাত এষাৰ লগাই যোৱাই ভাল হ’ব৷ তেওঁ দুৱাৰত টুকুৰিয়ালে৷ ভিতৰৰ পৰা মাত দিলে,

“কোন”

“মই, চিঠি দিয়া পিয়ন৷” উত্তৰ গ’ল৷

কিছু সময় পিছত হাতত উপহাৰৰ বাকচ এটা লৈ ছোৱালীজনী ওলাই আহিল আৰু মানুহজনৰ হাতত দি ক’লে,
“খুড়া, এইটো আপোনাৰ বাবে দেৱালীৰ উপহাৰ৷”
“তুমি মোৰ বাবে নিজৰ ছোৱালীৰ নিচিনা, মোক কিয় উপহাৰ দিব লাগে?”

ছোৱালীজনীয়ে জোৰ কৰি উপহাৰটো হাতত তুলি দি ক’লে,
“আপুনি ল’বই লাগিব৷ কিন্তু আপুনি পেকেটটো ঘৰলৈ গৈহে খুলিব৷”

লওঁ নলওঁ কৈ উপহাৰৰ পেকেটটো তেওঁ হাত পাতি ল’লে৷ ঘৰলৈ গৈ খুলি চাই চকু থৰ লাগিল৷ তাৰ ভিতৰত চিকচিকাই আছিল এযোৰ দামী জোতা৷ তেওঁৰ ভৰিৰ জোখৰ সৈতে খাপ খাই মিলি যোৱা৷ মানুহজনৰ চকু চলচলীয়া হৈ পৰিল৷

পিছদিনা অফিচলৈ আহি পোষ্টমেনজনে পোষ্ট মাষ্টাৰক ক’লে,
“চাৰ, মোক আন ঠাইত চিঠি বিলাবলৈ দিয়ক, সেই চুবুৰীৰ পিনে আৰু মই যাব নোৱাৰোঁ৷”

পোষ্টমাষ্টৰে কাৰণ সুধিলত পোষ্টমেনজনে জোতাযোৰেৰে সৈতে টোপোলাটো টেবুলত ৰাখি গোটেই কাহিনী বৰ্ণনা কৰিলে ৷ 
তাৰ পাছত চলচলীয়া চকু আৰু থোকাথুকি মাতেৰে ক’লে,
“আজিৰ পৰা আৰু মই সেই গলিলৈ যাব নোৱাৰিম৷ সেই পঙ্গু ছোৱালীজনীয়েতো মোৰ খালী ভৰিৰ বাবে জোতা দি দিলে কিন্তু মই তাইক দুখন ভৰি কেনেকৈ দিওঁ?”

সংবেদনশীলতাৰ এয়া এক অপূৰ্ব উদাহৰণ৷ আনৰ দুখ বেদনা বুজি পোৱা, আনৰ দুখ-শোকৰ অংশীদাৰ হোৱা এনে মহান গুণ অবিহনে মানব জীৱন সম্পূৰ্ণ নহয়৷ এনে গুণৰ অধিকাৰী মানুহৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাওঁক যাতে দুখ-বিপদত পৰা মানুহে এই বুলি ভাবি নালাগে যে এই পৃথিবীত তেওঁ অকলশৰীয়া বৰং তেওঁ যাতে এনে অনুভৱ কৰিব পাৰে যে পৃথিবীত মানৱতা জীৱিত আছে৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা ইংৰাজী লেখা এটাৰ পৰা অসমীয়া অনুবাদ কৰা হৈছে৷ মূল লেখক : অজ্ঞাত)

Monday, 20 March 2017

এনেকৈয়ে শিকোঁ শব্দবোৰ

এনেকৈয়ে শিকোঁ শব্দবোৰ..

অসমীয়া মাধ্যমত পঢ়িছিলো৷ ইংৰাজী বিষয় হিচাবে পঢ়িছিলো যদিও ইংৰাজী পঢ়া বা কোৱাৰ অভ্যাস প্ৰায় নাছিল বুলিয়েই ক'ব পাৰি৷ বৰপেটাত ইংৰাজী কোৱা কোনো মানুহৰ সৈতে মুখামুখি হ'বলগীয়াও হোৱা নাছিল৷ ইংৰাজী ব্যাকৰণ ঠিকেই জানিছিলো , কিন্তু শব্দ-ভাণ্ডাৰ আছিল অতি দুৰ্বল৷ শব্দ-ভাণ্ডাৰ টনকীয়াল হয় ভাষা পঢ়া আৰু শুনাৰ যোগেদিহে৷
১৯৭৬ চনত হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা পাছ কৰি গুৱাহাটীৰ কটন কলেজলৈ আহিলো৷ তাত অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা মেধাবী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত সোমাই পৰিলো৷ তাৰ মাজতে ফটফটাই ইংৰাজী ক'ব পৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰী কিছুমানো আছিল যিসকলক দেখি অলপ ভালো লাগিছিল, লাজো লাগিছিল৷
এদিন ৰাতি ভাত খোৱা পাছত আমাৰ ছাত্ৰাবাসৰ নবাগত আবাসীবোৰৰ চিনাকী পৰ্ব চলি আছিল৷ সকলোৱে নিজৰ চিনাকী দি আছিল৷ তেনেতে এজনে থিয় হৈ  ক'লে, " মোৰ নাম ..... ফাৰ্ষ্ট মেছৰ ব'না ফাইড বৰ্ডাৰ৷" বৰ্ডাৰ মানে আবাসী বুলি বুজি পালো যদিও ব'না ফাইড মানেনো কি একো বুজি নাপালো৷ লাজতে কাকো সুধিবলৈ সাহস নহ'ল৷ পিছত কিতাপ খুচৰি তাৰ অৰ্থ বুজি ল'লো৷
এদিন শ্ৰেণীৰ প্ৰায়বোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী একেলগে  বহি ক্ৰিকেট খেল চাই আছিলো৷ এগৰাকী ছাত্ৰীয়ে টিফিন বাকচ খুলি জেম লগোৱা ব্ৰেড দুচকল উলিয়াই কিবা এটা ক'লে৷ কথাৰ মাজতে এটা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিলে, "বছ" ৷ বছ মানে কি বুজি নাপাই মনতে ভাবি থাকিলো৷ ইংৰাজী Boss শব্দটোৰ অৰ্থ বুজিবলৈ অৱশ্যে বেছি দিন নালাগিল৷
অলপ পাছত আমাৰ মাজৰে এজন বেটিং কৰিবলৈ ওলাই গ'ল৷ এগৰাকী ছাত্ৰীয়ে লগৰ এগৰাকীক সুধিলে ,
"ই স্কীপাৰ নেকি?"
স্কীপাৰ? মই মনতে ভাবিলো৷ স্কিপিং কৰা মানে জানিছিলো৷ যিয়ে বেছি স্কিপিং কৰে তাকে স্কীপাৰ বোলে নেকি? নিজকে নিজে সুধিলো৷ আনক সুধিবলৈ সাহস নহ'ল৷ স্কীপাৰ মানে যে অধিনায়ক সেইটো পাছত নিজেই বুজি পালো৷
এনেদৰেই শিকি থাকিলো, আজিও শিকি আছোঁ৷৷৷৷

Sunday, 5 March 2017

অদ্ভুত সম্বন্ধ…..


অদ্ভুত সম্বন্ধ…..

সময়ে বাৰু কাৰ কাহিনী কৈ আছে
এই নৈখন কেতিয়াৰ পৰা বৈ আছে

তেওঁৰে সৈতে মোৰ সম্বন্ধ অদ্ভুত
মোক নকৈ তেওঁ মোত বাস কৰি আছে

তোমাৰ ভবিষ্যতো এক বহুৰূপী
মোৰ অতীতে তাকে মোক কৈ আছে

মোৰ ব্যক্তিত্বও হিমালয়ৰ দৰেই
এই পৰ্বতখন লাহে লাহে খহি আছে

তেওঁৰ প্ৰেম হৈ গ’ল সেই শাস্তিৰে
যুগ যুগ ধৰি যাক তেওঁ সহি আছে

মূল: (হিন্দী) নৰেন্দ্ৰ শৰ্মা (ইন্দোৰ) :: অনুবাদ: ডঃ মাখন লাল দাস

Wednesday, 1 March 2017

হৃদয়ৰ স্পন্দন....

হৃদয়ৰ স্পন্দন.... 

হৃদয়ৰ স্পন্দনে ৰং বিলাব চাগে
মোলৈ তেওঁৰো মনত পৰিছে চাগে.....

প্ৰেমৰ সুবাস আহি মোক পৰশিছে
সেই বতাহো তেওঁৰ বাটেই আহিছে
তেওঁৰ পদুলিও পৰশি আহিছে চাগে......

এই ৰং আয়োজন সব তেওঁৰেই দান
তেওঁহে প্ৰায়েই কৰি থাকে অভিমান
বেদনাৰে মন তেওঁৰো ভৰিছে চাগে.....

অ’ পখিলা তই তালৈকে যাচোন উৰি
যদি পাৰ লৈ আনিবি  তেওঁৰ  বাতৰি
সেই পিনে তই প্ৰায়ে গৈ থাকই চাগে.....

মূল: ৰাজিন্দৰ কৃষাণ
অসমীয়া ৰূপান্তৰ: ডঃ মাখন লাল দাস

Monday, 13 February 2017

আন এক প্ৰেম...

আন এক প্ৰেম…..

এজন মানুহে প্ৰায়েই ফুটপাথৰ কাষত বহি কমলাটেঙা বেচা বুঢ়ী এগৰাকীৰ পৰা কমলাটেঙা কিনে৷ বুঢ়ী গৰাকীয়ে ওজন কৰি কমলা দিয়ে৷ মানুহজনে কমলাখিনি বেগত ভৰাই লয়৷ বুঢ়ীগৰাকীক দিবলগীয়া পইচাখিনি দিয়ে৷ তাৰপাছত বেগৰ পৰা কমলা এটা উলিয়াই লৈ, বাকলি গুচাই এটা কোঁহ উলিয়াই মুখত ভৰায়৷
“ইচ, কমলাটো বৰ টেঙা৷ মুখত দিবই নোৱাৰি৷” মানুহজনে কয়৷
“টেঙা? হ’বই নোৱাৰে৷” বুঢ়ীগৰাকীয়ে উত্তৰ দিয়ে৷
“লওঁক তেনেহলে, আপুনিয়ে খাই চাওঁক,” বুলি মানুহজনে কমলাটোৰ বাকীথকাখিনি বুঢ়ীগৰাকীৰ পিনে আগবঢ়াই দিয়ে৷ বুঢ়ীগৰাকীয়ে হাত পাতি লয় আৰু একোঁহ একোঁহকৈ মুখত ভৰায়৷ প্ৰতিবাদ কৰি কৈ উঠে,
“ইমান মিঠা, টেঙা বুলি মিছাতে আপত্তি কৰে৷”
ইতিমধ্যে মানুহজন হাতত বেগটো লৈ আঁতৰি যায়৷
প্ৰতিবাৰেই এনেদৰে চলি থাকে৷

এদিন মানুহজনক পৰিবাৰে সুধিলে,
“সেই বুঢ়ীগৰাকীয়ে কেতিয়াও টেঙা কমলা নেবেচে৷ তেওঁ বেচা কমলাবোৰ দেখোন সদায় অতি মিঠা৷ তেনেহলে আপুনি মিছাতে টেঙা বুলি এই নাটকখননো কিয় কৰে?”

হাঁহি এটা মাৰি মানুহজনে উত্তৰ দিয়ে,
“সেই দুখীয়া বুঢ়ী মানুহগৰাকীৰ কোনো নাই৷ অতি দুখীয়া৷ বাটৰ কাষত বহি কমলাটেঙা বেচে৷ কিন্তু নিজে হয়তো পানী এটুপিও নাখায়৷ গতিকে মই মোৰ কিনা কমলাৰ পৰাই বুদ্ধি কৰি বুঢ়ীগৰাকীক কমলা এটা খুৱাওঁ৷ তেওঁৰ লোকচান নহয়৷”
পৰিবাৰে শলাগি থ’লে৷

কমলা বেচা বুঢ়ীগৰাকীৰ কাষতে বহি পাচলি বেচা মানুহ এজনে কথাটো সদায় লক্ষ্য কৰে৷ তেওঁ এদিন বুঢ়ীগৰাকীক সুধিলে,
“আপুনি সেই মানুহজনক কমলা জুখি দিওঁতে সদায় অলপ বেছিকৈ কিয় জুখি দিয়ে? মানুহজনে দেখোন আপোনাৰ কমলাবোৰ সদায় টেঙা বুলিহে আপত্তি কৰে?”

বুঢ়ীগৰাকীয়ে হাঁহি মাৰি উত্তৰ দিলে,
“ মই সকলো বুজি পাওঁ৷ মানুহজনে আচলতে মোক মাকৰ নিচিনা মৰম কৰে৷ মোক কমলা এটা খুৱাবলৈকে তেনে অভিনয় কৰে৷ মই জানিও নজনা ভাওঁ ধৰি থাকোঁ৷ যেতিয়া মানুহজনলৈ কমলাটেঙা ওজন কৰোঁ, তেতিয়া মই বেছিকৈ নিদিওঁ, মানুহজনৰ মৰমৰ শক্তিয়ে আকৰ্ষণ কৰি তৰ্জুখন তেওঁৰ পিনে অধিককৈ নমাই দিয়ে৷ গতিকে এটা কমলা বেছিকৈ উঠে৷”

এৰা, সৰু-সৰু মৰমৰ কাৰ্যবোৰে আমাৰ জীৱনটো, আমাৰ পৰিৱেশটো, আমাৰ পৃথিবীখন অধিক মধুৰ কৰি তুলিব পাৰে৷

(ইন্টাৰনেটত পোৱা ইংৰাজী লেখা এটাৰ আধাৰত)


Sunday, 12 February 2017

জীৱনৰ মূল্য

জীৱনৰ মূল্য….

সৰু ল’ৰা এটি ককাকৰ ওচৰলৈ গৈ সুধিলে. “জীৱনৰ মূল্য কিমান?”
ককাকে তাক এটা পাথৰ দি ক’লে,
“এই পাথৰটোৰ মূল্য কিমান জানি লোৱা, কিন্তু এইটো নেবেচিবা৷”
ল’ৰাটোৱে পাথৰটো কমলা বেচা মানুহ এজনৰ ওচৰলৈ লৈ গৈ তাৰ দাম কিমান সুধিলে৷
সেই চিকচিকিয়া পাথৰটোলৈ চাই টেঙা বেপাৰীজনে ক’লে,
“মই তোমাক বাৰটা কমলা দিম মোক পাথৰটো দিয়া৷”
ল’ৰাটোৱে ক্ষমা খুজি ক’লে, মোক ককাই এইটো বেচিবলৈ হাক দিছে৷

সি আগবাঢ়ি গৈ পাচলি বেচা মানুহ এজন পাই সুধিলে,
“এই পাথৰটোৰ দাম কিমান হ’ব?”
সেই চিকচিকিয়া পাথৰটোলৈ চাই পাচলি বেচা মানুহজনে ক’লে,
“এপাচি আলু লৈ যোৱা আৰু মোক পাথৰটো দিয়া৷”
ল’ৰাটোৱে ক্ষমা খুজি সেইটো নেবেচে বুলি ক’লে৷

আৰু আগবাঢ়ি সি এখন অলঙ্কাৰৰ দোকান পালে আৰু তাতে পাথৰটোৰ দাম সুধিলে৷
অলঙ্কাৰৰ দোকানীজনে ক’লে,
“মই তোমাক পাথৰটোৰ দাম দহ লাখ টকা দিম৷”
ল’ৰাটোৱে মূৰ জোকাৰিলে, দোকানীজনে আকৌ ক’লে, “বাৰু , লগতে ২৪ কেৰেট সোণৰ দুডাল নেকলেচ লোৱা আৰু মোক পাথৰটো দিয়া৷
পাথৰটো বেচিব নোৱাৰে বুলি ল’ৰাজনে বুজাই দিলে৷

আৰু অলপ আগবাঢ়ি গৈ ল’ৰাজনে মূল্যবান পাথৰৰ দোকান এখন দেখি তাতে পাথৰটোৰ দাম সুধিলে৷
সেই মূল্যবান পাথৰৰ দোকানীজনে সেই প্ৰকাণ্ড ৰুবীটো দেখি এখন ৰঙা কাপোৰ পাৰি তাৰ ওপৰত ৰুবীটো থ’লে৷ তাৰপাছত তেওঁ ৰুবীটোক কেইবাবাৰো প্ৰদক্ষিণ কৰি মূৰ দোঁৱাই ৰুবীটোক প্ৰণাম কৰিলে৷ তাৰপাছত ল’ৰাটোক সুধিলে,
“তুমি এই অমূল্য ৰুবীটো ক’ত পালা? মই গোটেই জগতখন বেচিলেও, মোৰ জীৱনটো বেচি দিলেও এই অমূল্য পাথৰটো কিনিবলৈ সক্ষম নহ’ম৷”

অতি আচৰিত হৈ ল’ৰাটো ককাকৰ ওচৰলৈ উভতি গৈ সকলো কথা বৰ্ণাই ক’লে৷
“এতিয়া মোক জীৱনৰ মূল্য কিমান কোৱা, ককা৷”
ককাকে ক’লে,

“তুমি কমলা বেচা মানুহ, পাচলি বেচা মানুহ, অলঙ্কাৰ বেচোঁতা আৰু মূল্যবান পাথৰৰ দোকানীজনৰ পৰা পোৱা উত্তৰ কেইটাই আচলতে জনায় জীৱনৰ মূল্য কিমান৷
তুমি অতি অমূল্য পাথৰ হ’ব পাৰা, কিন্তু মানুহে তোমাক মূল্য দিব তেওঁলোকৰ আৰ্থিক অৱস্থা, তেওঁলোকৰ হাতত থকা তথ্য বা তেওঁলোকৰ জ্ঞানৰ পৰ্যায়, তোমাৰ ওপৰত থকা তেওঁলোকৰ বিশ্বাস, তোমাক আদৰ কৰাৰ অন্তৰালত তেওঁলোকৰ অন্তৰত থকা অভিপ্ৰায়, তেওঁলোকৰ উচ্চাকাংক্ষা আৰু প্ৰত্যাহ্বান গ্ৰহণ কৰিব পৰা তেওঁলোকৰ ক্ষমতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি৷

কিন্তু ভয় নকৰিবা৷ তুমি নিশ্চয় কোনোবা এনেলোক বিচাৰি পাবা যিজনে তোমাৰ প্ৰকৃত মূল্য বুজি পাব৷
নিজক সন্মান কৰা৷
নিজক কম মূল্যত নেবেচিবা৷
তুমি দুষ্প্ৰাপ্য, অদ্বিতীয়, মৌলিক আৰু সকলোৰে পৰা পৃথক, একক৷
তুমি এটি অতুলনীয় সৃষ্টি কাৰণ অতুলনীয়জনাই তোমাক সৃষ্টি কৰিছে৷
কোনেও তোমাৰ স্থান ল’ব নোৱাৰে৷

মূল্যক মূল্য দিয়া৷
জীৱন অমূল্য৷৷

(ধনলক্ষ্মী আয়াৰৰ ইংৰাজী পোষ্ট এটাৰ অসমীয়া অনুবাদ)