At the outset.. বাট চ'ৰাতে

Welcome to my world..
I am not a writer nor a poet. Just trying to narrate some of my experiences .. I am usually comfortable in writing in Assamese, my mother tongue. Have written few blogs in English and have tried my hands in composing few poems in Hindi too.. My Hindi speaking friends may excuse me for my audacity to do so..

মোৰ জগতলৈ আদৰিছো...
কোনো কবি সাহিত্যিক মই নহয়, কিছুমান অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা মাথোন কৰিছো ইয়াত.. মাতৃভাষা অসমীয়াতে লিখি ভাল পাওঁ যদিও ইংৰাজীতো লিখিছো.. হিন্দী ভাষাতো দুটামান কবিতা লিখিবলৈ চেষ্টা কৰি চাইছো....

Translate

Tuesday, 25 April 2017

মঙলবৰীয়া গাজা

মঙলবৰীয়া গাজা..

১) নগেনৰ ল'ৰাৰ ছবছৰ বয়স৷ প্ৰথম স্কুললৈ গৈছে৷ প্ৰথম পৰীক্ষাও হৈ গ'ল৷
দুদিনমান পাছত নগেনৰ ল'ৰা কান্দি কান্দি স্কুলৰ পৰা আহিল
নগেনে সুধিলে: তই কান্দিছ কিয়?
ল'ৰা: মোক মাষ্টৰণীয়ে বিৰাট পিটিলে? কিয় নাকান্দিম?
নগেন: তোক কিয় পিটিলে? তই কি কৰিছিলি?
ল'ৰা: একো কৰা নাই৷
নগেন: তেনেহলে কিয় পিটিলে?
ল'ৰা: মই মাষ্টৰণীক কুকুৰা বুলি কৈছিলোঁ৷
নগেন: হয় নেকি? কিয় কৈছিলি কুকুৰা বুলি?
ল'ৰা: কিয় নকম? মোৰ গেটেইবোৰ পৰীক্ষাৰ বহীত কণী এটা এটা দি দিছে৷

২)  এদিন খগেনে বেছিকৈয়ে মদ খাই তলং ভটং কৰি বাটেৰে আহি আছিল৷ তেনেকৈ আহি থাকোঁতে শ্মশানলৈ গৈ মৰাশ এটা কঢ়িয়াই নি থকা মানুহ কেইজনমানক খুন্দা মাৰি দিলে৷ শৱ কঢ়িয়াই নিয়া মানুহকেইজনৰ কান্ধৰ পৰা সাঙীখন মাটিত পৰি গ'ল আৰু শৱটো মাটিত পৰি থাকিল৷ মানুহবোৰে খগেনক পিটিবলৈ ধৰিলে৷খগেনে খঙেৰে উত্তৰ দিলে:
মোক মাৰিছে কিয়? যি মাটিত পৰিছে সি মুখেৰে একো নাই মতা, আপোনালোকেনো কিয় ইমান আপত্তি কৰিছে?

৩) চহৰৰ পৰা গাঁৱলৈ অহা ডেকা এজনৰ গাঁৱৰ ছোৱালী এজনী খুব পচন্দ হ'ল৷ সুবিধা বুজি এদিন চিনাকী হ'ল আৰু কথাৰ পাতনি মেলিলে ডেকাজনে:
"তোমাৰ কি নাম?"
"বিমলা৷"
"তুমি কি ব্যৱহাৰ কৰা? ফেচবুক নে হোৱাটচ আপ?"
ছোৱালীজনীয়ে অলপ লাজ লাজকৈ উত্তৰ দিলে:
" মই এনেই বগা৷ সেইবোৰ একো ব্যৱহাৰ নকৰোঁ৷ মাজে মাজে পাউদাৰ ঘহোঁ৷"

Sunday, 23 April 2017

অলৌকিক কাৰ্য..

অলৌকিক কাৰ্য..
                                          (মূল লেখক অজ্ঞাত৷ অসমীয়া ৰূপান্তৰ ডঃ মাখন লাল দাস)

এজনী আঠবছৰীয়া ছোৱালীৰ কথা৷ এদিন তাইৰ মাক-দেউতাকে তাইৰ কণমানি কেঁচুৱা ভায়েকটিৰ বিষয়ে কথা পাতি থকা তাই শুনিলে৷তাই কথা শুনি বুজি পালে যে ভায়েক অতিশয় অসুস্থ আৰু সিহঁতৰ টকা-পইচা সকলো শেষ৷সিহঁত এটা সৰু ঘৰলৈ যাব কাৰণ ডাক্তৰৰ বিলবোৰ দিয়াৰ পাছত সিহঁত আৰু বৰ্তমানৰ ডাঙৰ ঘৰটোত থাকিবলৈ টকাই নুজুৰিব৷ অতি ব্যয়বহুল অস্ত্ৰোপচাৰ এটাইহে তাইৰ ভায়েকক বচাব পাৰিব আৰু সিহঁতক ধন ধাৰে দিবলৈও কোনো নাই৷

বাপেকে অতি হতাশ ভাবে তাইৰ ধুনীয়া মাকক প্ৰায় ফুচফুচাই ক’লে,
“ এতিয়া একমাত্ৰ কিবা এটা অলৌকিক কাৰ্যইহে তাক বচাব পাৰিব৷”

কথাবোৰ শুনি ছোৱালীজনী নীৰৱে তাৰ পৰা আঁতৰি গৈ তাইৰ কোঠাত সোমাল৷
তাইৰ আলমাৰীত সযতনে লুকুৱাই থোৱা, তাইৰ পইচা জমা কৰা টেমাটো তাই উলিয়ালে৷ সেইটো জোকাৰি জোকাৰি তাৰ ভিতৰত তাই ইমানদিনে সাঁচি থোৱা মুদ্ৰাবোৰ উলিয়ালে৷ সেইখিনি তাই সাৱধানে হিচাব কৰিলে৷

তাৰপিছত পইচাখিনি তাত আকৌ ভৰাই তাই টেমাটো অতি সাৱধানে হাতত লৈ বাহিৰ ওলাই গ’ল৷ সিহঁতৰ ঘৰৰ পৰা ছঘৰমান এৰি এখন ফাৰ্মাচী আছে৷ তাই তালৈকে গ'ল৷ তাই এটা আধলি উলিয়াই লৈ ফাৰ্মাচীখনৰ গ্লাচৰ কাউন্টাৰত ৰাখিলে৷

“তোমাক কি লাগে?” ফাৰ্মাচীৰ মানুহজনে সুধিলে৷
“ মোৰ সৰু ভাইটিৰ কাৰণে লাগে৷ তাৰ বৰ বেমাৰ৷ তাৰ কাৰণে মই এটা অলৌকিক কাৰ্য কিনিবলৈ আহিছোঁ৷”
“ কি কৈছা? আকৌ কোৱাচোন!” ফাৰ্মাচীৰ মানুহজনে সুধিলে৷
“ তাৰ নাম এন্দ্ৰু৷ তাৰ মূৰৰ ভিতৰত কিবা এটা ডাঙৰ বেয়া বস্তু হৈছে৷ মোৰ দেউতাই কৈছে যে এটা অলৌকিক কাৰ্যইহে তাক বচাব পাৰিব৷ অলৌকিক কাৰ্য এটাৰ দাম কিমান হ’বনো?”
“ আমি ইয়াত অলৌকিক কাৰ্য বিক্ৰি নকৰোঁ নহয়? বেয়া নাপাবা,” ফাৰ্মাচীৰ মানুহজনে অলপ দুখমেনেৰে হাঁহি ছোৱালীজনীক ক’লে৷
“চাওঁক, মোৰ হাতত কিনিবলৈ পইচা আছে৷ এইখিনি যদি যথেষ্ট নহয় তেনেহ’লে মই আৰু অলপ গোটাই আনিবলৈ চেষ্টা কৰিম৷ অলৌকিক কাৰ্যৰ দাম কিমান সেইটো মাত্ৰ মোক কওঁক৷”

সেই ফাৰ্মাচীতে সুন্দৰ সাজ-পাৰ পিন্ধা মানুহ এজনো আহিছিল কিবা কিনিবলৈ৷ তেওঁ সকলো শুনি আছিল৷ তেওঁ ছোৱালীজনীৰ ওচৰলৈ আহি মূৰটো অলপ তল কৰি তাইক সুধিলে,

“তোমাৰ ভাইটিক কেনেকুৱা অলৌকিক কাৰ্য লাগে?”
“মই নাজানোঁ,” চকু বহলাই তাই উত্তৰ দিলে৷ “সি বিৰাট অসুস্থ আৰু মাই কৈছে তাক বোলে অপাৰেচন কৰিব লাগিব৷ কিন্তু সেই খৰচ দিবলৈ মোৰ দেউতাৰ হাতত টকা নাই৷ গতিকে মই মোৰ গোটেইখিনি সাঁচতীয়া পইচা লৈ আহিছোঁ৷

“তোমাৰ কিমান পইচা আছে?” মানুহজনে সুধিলে৷

“এটকা আৰু এঘাৰ পইচা; কিন্তু আৰু অলপ গোটাবলৈ মই চেষ্টা কৰিব পাৰিম৷” প্ৰায় শুনা-নুশুনাকৈ ছোৱালীজনীয়ে উত্তৰ দিলে৷

“ কি আচৰিত সংযোগ,” মানুহজনে মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰিলে, “ এটকা এঘাৰ পইচা- সৰু ভাইটিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অলৌকিক কাৰ্যটোৰ সঠিক দাম৷

তেওঁ পইচাখিনি এহাতত ল’লে আৰু আনখন হাতেৰে ছোৱালীজনীৰ হাতত ধৰিলে৷ তেওঁ ক’লে,
“তুমি ক’ত থাকা তালৈ মোক লৈ যোৱা৷ মই তোমাৰ ভাইটিক চাম আৰু তোমাৰ মা-দেউতাকো লগ পাব খোজোঁ৷ চাওঁচোন, তুমি বিচৰা সেই অলৌকিক কাৰ্যটো কিজানিবা মোৰ হাতত আছেই৷

সুন্দৰ সাজ-পাৰ পিন্ধা সেই মানুহজন আছিল ডঃ কাৰ্লটন আৰ্মষ্ট্ৰং , এজন নিউৰোচাৰ্জন৷

অপাৰেচন সম্পন্ন হ’ল বিনামূল্যে আৰু কিছুদিন পাছত এন্দ্ৰু আকৌ ঘৰলৈ উভতি আহিল , সুস্থ হৈ৷

“ সেই অপাৰেচনটো সঁচাকৈয়ে এটা অলৌকিক কাৰ্য আছিল৷ তাৰ আচলতে মূল্যবা কিমান আছিল?" ছোৱালীজনীৰ মাকে এদিন প্ৰায় ফুচফুচাই ক’লে৷ সৰু ছোৱালীজনীয়ে মিচিকিয়াই হাঁহিলে মাথোন ৷ 
তাই জানিছিল সেই অলৌকিক কাৰ্যটোৰ আচলতে মূল্য কিমান আছিল…. এটকা এঘাৰ পইচা … লগতে এটি শিশুৰ বিশ্বাস৷

নেৰানেপেৰাকৈ লাগি থাকিলে অলৌকিক কথা ঘটে৷ 
অলৌকিক ঘটনা বিভিন্ন প্ৰকাৰে ঘটিব পাৰে- এজন চিকিৎসক হিচাবে, এজন উকীল হিচাবে, এজন শিক্ষক হিচাবে, এজন পুলিচ, এজন বন্ধু, এজন অচিনাকি মানুহ, ইত্যাদি ইত্যাদি ধৰণে.. বা হয়তো আমি ভাবিব নোৱাৰা কিবা ধৰণে...

বিশ্বাস মাথোন ৰাখক৷৷৷৷

Tuesday, 4 April 2017

আমি বন্ধা এটি ঘৰ…

আমি বন্ধা এটি ঘৰ…
১৯৬৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ ৮ তাৰিখে দেউতাৰ মৃত্যু হোৱাৰ পাছত আমি নিজৰ ঠাই বৰপেটালৈ আহোঁ৷ বৰপেটাৰ পালাংদিহাটীৰ দেউতাৰ পৈত্ৰিক ঘৰত আমাৰ বাবে ঠাই নোজোৰাত আমি কীৰ্তনঘৰৰ ওচৰৰ দলাহাটীত ৰত্ন ওজাৰ ঘৰটো ভাড়া লৈ থাকিবলৈ লওঁ৷ আমি মানে মা আৰু আমি পাঁচজন ভাই-ককাই৷ ডাঙৰ দাদা তেতিয়া নৱম শ্ৰেণীত৷ সৰু ভাইটি স্কুললৈ যাবলৈ লৈছিলহে৷ ভাড়া আছিল মাহে ১৫ টকা৷ সেই ভাড়া দিবলৈ খুড়া এজনে দায়িত্ব লয়৷
চিলঙৰ পৰা দলাহাটী৷ সম্পূৰ্ণ বেলেগ পৰিৱেশ৷ দুশাৰী ঘৰ৷ মাজতে দীঘলকৈ চোতালখন৷ ঘৰবোৰৰ মাজত কোনো ব্যৱধান নাই৷ এটা ঘৰৰ বেৰখন আনটো ঘৰৰো বেৰ৷ যেন এটা ডাঙৰ পৰিয়ালহে৷ সকলোৱে সকলোকে চিনি পায়৷ সকলোৱে সকলোৰে কথা জানে৷ আমাৰ মাতকথাও বৰপেটীয়ালৈ ৰূপান্তৰিত হৈ পৰিল কেইমানমানৰ ভিতৰতে৷
দুবছৰমান তেনেদৰেই পাৰ হ’ল৷ গুৱাহাটীত দেউতাই কিনি থোৱা মাটি এডোখৰ আছিল যদিও তাত ঘৰ সজাৰ সামৰ্থ আমাৰ নাছিল৷ মাহে ১৫৮ টকাকৈ ফেমিলি পেঞ্চন পাইছিলো চৰকাৰৰ পৰা৷ সাঁচতীয়া ধনো বিশেষ একো নাছিল৷ মাত্ৰ ৪৩ বছৰ বয়সতে দেউতাৰ মৃত্যু হৈছিল৷ গতিকে সাঁচিবলৈ সময়ো নাপালে৷
বৰপেটাতেই মাটি এডোখৰ কিনি ঘৰ এটা সাজি লোৱা ভাল দেখিলো আমি৷ মেটুৱাকুছিৰ পুৰণা শ্মাশানখনৰ সম্মুখতে এবিঘা মাটি আছিল৷ মালিকৰ ল’ৰাজন মোৰ সহপাঠী বন্ধু৷ এচনীয়া মাটি৷ তাকেই কিনি লোৱা হ’ল৷ মুকলি পথাৰৰ মাজত মাটিডোখৰ৷ কোনো ৰাস্তা-ঘাট নাই৷ খৰালি সমস্যা নাই, বাৰিষাহে পানীয়ে আগুৰি ধৰে৷ মানুহে কলৰ ভুৰ সাজি লয়৷ দুই-এঘৰে নাঁও ব্যৱহাৰো কৰে৷
মাটিডোখৰ ম্যাদী কৰি দিয়াৰ দায়িত্ব ল’লে গুৱাহাটীত চাকৰি কৰা মামা এজনে৷ ইফালে আমি ঘৰ সজাৰ কামত মন দিলোঁ৷ দেউতা জীয়াই থাকোঁতে গুৱাহাটীত ঘৰ সাজিম বুলি কাঠেৰে দুৱাৰ খিৰিকি আদি প্ৰায় সাজু কৰি থৈছিলেই৷ সেইবোৰ আমি বৰপেটালৈ লৈ আহিছিলো৷
দিন-বাৰ মনত নাই৷ সঠিক চনো মনত নাই৷ কোনোবা এটা দিনত ঘৰৰ খুটা পোতা হ’ল ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতিৰে৷ ইটাৰে তলৰ ভাগ গাঁঠি লৈ কাঠৰ ফ্ৰেমত বাঁহ বা ইকৰাৰে বেৰ গাঁঠি চিমেন্টেৰে প্লাষ্টাৰ কৰি বেৰবোৰ সঁজা হ’ব৷ ওপৰত টিং দিবলৈ পইচা নুজুৰিব বাবে খেৰেই দিয়া হ’ব৷ কাঠৰ দুৱাৰ-খিৰিকি সাজু হৈ আছিলেই৷ লগাই দিলেই হ’ব৷ ৰাজমিস্ত্ৰী আৰু কাঠমিস্ত্ৰীৰ লগত সকলো কামত আমিয়েই সহায় কৰি দিব পাৰিম৷ গতিকে বনুৱাৰ খৰচো বাচি যাব৷ তেনে পৰিকল্পনাৰেই কাম আৰম্ভ হ’ল৷ আমি দেহে-কেহে কামত লাগি গ’লো৷ চাওঁতে চাওঁতে প্ৰায় ৩৬ ফুট দীঘল আৰু ১২ ফুট বহল ঘৰ এটা জিলিকি উঠিল৷ ঘৰৰ ৰং দিয়া কামো আমিয়েই কৰিলো৷ ঘৰৰ পিছপিনে গাতে লগাই দীঘলে দীঘলে বাঁহ আৰু খেৰেৰে আন এটা ঘৰ সাজি দিয়া হ’ল৷ ঘৰ মানে চাল এখন৷ সেয়া হৈ পৰিল আমাৰ পাকঘৰ, তাঁত শাল ৰখা ঘৰ আৰু গোহালিঘৰ৷
সকলোৱে মিলি গোটেই মাটিবিঘা বাঁহৰ জেওৰাৰে বেৰি দিলোঁ৷ তাৰ মাজতে পাচলিৰ বাগিছা পাতিলো৷ লাও, জিকা, ভোল , বেঙেনা, বিলাহী, লাইশাক, ইত্যাদি ইত্যাদি লহ-পহকৈ গজি উঠিব ধৰিলে৷ আমি ৰাতিপুৱাতে ওলাই গৈ পথাৰত গোৱৰ বুটলি ফুৰোঁ পাচলিৰ গুৰিত দিবলৈ৷ বগৰী, মধুৰী আদি কেইজোপামান গছো ৰুলোঁ৷

তেনেদৰেই সেই পথাৰৰ মাজৰ নিৰ্জন পৰিৱেশত আমি পাঁচ ভাই আৰু মা থাকিবলৈ ল’লো৷ মাই ধেমালি কৰি কৈছিল৷ এইটো আমাৰ জতুগৃহ৷ কুন্তীয়ে পঞ্চ-পাণ্ডৱক লৈ থকাৰ দৰে ময়ো আছোঁ এই পথাৰৰ মাজত৷ বানপানী আহিল৷ ধুমুহাৰ দিনো আহিল৷ সেই সকলোৰে মাজেৰে আমি সকলোটি মিলি দিনবোৰ পাৰ কৰি গ’লো৷ মুকলি পথাৰৰ মাজত ধুমুহা বতাহে আমাৰ ঘৰটো বৰকৈ খুন্দিয়াইছিল৷ বতাহে ঘৰৰ চালখন উৰুৱাই নিব বুলি ভয় হৈছিল৷ প্ৰায়েই আমি আটাইকেইটা সোমাইছিলো সকলোতকৈ শক্তিশালী বিচনাখনৰ তলত৷ দেউতাই নিজহাতে বনাই থৈ থোৱা মজবুত পালেং আৰু দুৱাৰ-খিৰিকিবোৰৰ যোগেৰে দেউতাৰ উপস্থিতিও অনুভৱ কৰিছিলো তেনে ভয়লগা সময়বোৰত৷